لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ﴿١﴾
NAY! I call to witness the Day of Resurrection!1
അല്ല! ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് നാളിനെക്കൊണ്ട് ഞാൻ സത്യം ചെയ്യുന്നു!
وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ﴿٢﴾
But nay! I call to witness the accusing voice of man's own conscience!2
അല്ല! കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന മനുഷ്യന്റെ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെക്കൊണ്ട് ഞാൻ സത്യം ചെയ്യുന്നു!
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ﴿٣﴾
Does man think that We cannot [resurrect him and] bring his bones together again?
മനുഷ്യൻ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ, (അവനെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിച്ച്) അവന്റെ അസ്ഥികളെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ലെന്ന്?
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ﴿٤﴾
Yea indeed, We are able to make whole his very finger-tips!
അതെ തീർച്ചയായും, അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളെപ്പോലും കൃത്യമായി പൂർണ്ണരൂപത്തിലാക്കാൻ നാം ശക്തനാണ്!
بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ﴿٥﴾
None the less man chooses to deny what lies ahead of him,
എങ്കിലും, തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നതിനെ (പരലോകത്തെ) നിഷേധിക്കാനാണ് മനുഷ്യൻ തുനിയുന്നത്,
يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ﴿٦﴾
asking [derisively], "When is that Resurrection Day to be?"
"എപ്പോഴാണ് ഈ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് നാൾ വരിക?" എന്ന് (പരിഹാസത്തോടെ) ചോദിച്ചുകൊണ്ട്.
فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ﴿٧﴾
But [on that Day,] when the eyesight is by fear confounded,
എന്നാൽ (അന്ന്,) ഭയം കൊണ്ട് കാഴ്ച മങ്ങുമ്പോൾ,
وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ﴿٨﴾
and the moon is darkened,
ചന്ദ്രൻ പ്രകാശം കെട്ട് ഇരുളടയുമ്പോൾ,
وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ﴿٩﴾
and the sun and the moon are brought together3 -
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെടുമ്പോൾ,
يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ﴿١٠﴾
on that Day will man exclaim "Whither to flee?"
അന്നേ ദിവസം മനുഷ്യൻ വിളിച്ചുപറയും: "എവിടെയാണ് ഓടിയൊളിക്കുക?"
كَلَّا لَا وَزَرَ﴿١١﴾
But nay: no refuge [for thee, O man]!
അല്ല, ഒരിക്കലുമില്ല: (മനുഷ്യാ, നിനക്ക്) യാതൊരു അഭയകേന്ദ്രവുമില്ല!
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ﴿١٢﴾
With thy Sustainer, on that Day, the journey's end will be!
അന്നേ ദിവസം നിന്റെ നാഥന്റെ അടുക്കലേക്ക് മാത്രമായിരിക്കും മടക്കയാത്ര!
يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ﴿١٣﴾
Man will be apprised, on that Day, of what he has done and what he has left undone:4
താൻ മുൻകൂട്ടി ചെയ്തതിനെക്കുറിച്ചും, ചെയ്യാതെ ബാക്കിവെച്ചതിനെക്കുറിച്ചും അന്ന് മനുഷ്യന് വിവരം നൽകപ്പെടും.
بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ﴿١٤﴾
nay, but man shall against himself be an eye-witness,
അതല്ല, മനുഷ്യൻ തനിക്കെതിരെ തന്നെ വ്യക്തമായ സാക്ഷിയായിരിക്കും,
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ﴿١٥﴾
even though he may veil himself in excuses.5
അവൻ എത്രതന്നെ ന്യായവാദങ്ങൾ നിരത്തി മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും ശരി.
لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ﴿١٦﴾
MOVE NOT thy tongue in haste, [repeating the words of the revelation:]6
(ദിവ്യസന്ദേശത്തിന്റെ വചനങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട്) നീ നിന്റെ നാവ് വേഗത്തിൽ ചലിപ്പിക്കരുത്.
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ﴿١٧﴾
for, behold, it is for Us to gather it [in thy heart,] and to cause it to be read [as it ought to be read].7
എന്തെന്നാൽ, അത് (നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ) സമാഹരിക്കലും, അതു ഓതിത്തരലും തീർച്ചയായും നമ്മുടെ ബാധ്യതയാണ്.
فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ﴿١٨﴾
Thus, when We recite it, follow thou its wording [with all thy mind]:8
അതിനാൽ, നാം അത് ഓതിത്തരുമ്പോൾ നീ അതിന്റെ വായനയെ (പൂർണ്ണമനസ്സോടെ) പിന്തുടരുക.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ﴿١٩﴾
and then, behold, it will be for Us to make its meaning clear.9
പിന്നീട്, അതിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമാക്കിത്തരേണ്ടതും നമ്മുടെ ബാധ്യതയാകുന്നു.
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ﴿٢٠﴾
NAY, but [most of] you love this fleeting life,
അല്ല, എങ്കിലും നിങ്ങൾ (ഭൂരിഭാഗവും) അതിവേഗം കടന്നുപോകുന്ന ഈ ഐഹികജീവിതത്തെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്,
وَتَذَرُونَ ٱلْءَاخِرَةَ﴿٢١﴾
and give no thought to the life to come [and to Judgment Day]!
വരാനിരിക്കുന്ന പരലോകത്തെയും (വിചാരണ നാളിനെയും) നിങ്ങൾ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു!
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ﴿٢٢﴾
Some faces will on that Day be bright with happiness,
അന്നേ ദിവസം ചില മുഖങ്ങൾ സന്തോഷത്താൽ പ്രശോഭിതമായിരിക്കും,
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ﴿٢٣﴾
looking up to their Sustainer;
തങ്ങളുടെ നാഥനിലേക്ക് നോക്കുന്നവയായിരിക്കും അവ.
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ﴿٢٤﴾
and some faces will on that Day be overcast with despair,
എന്നാൽ ചില മുഖങ്ങൾ അന്ന് വിഷാദഭരിതമായിരിക്കും,
تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ﴿٢٥﴾
knowing that a crushing calamity is about to befall them.
തങ്ങളെ തകർത്തു കളയുന്ന ഒരു വിപത്ത് വരാൻപോകുന്നു എന്ന് ബോധ്യമുള്ളവരായിരിക്കും അവർ.
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ﴿٢٦﴾
NAY, but when [the last breath] comes up to the throat [of a dying man],
അല്ല, (മരണാസന്നനായ ഒരാളുടെ) തൊണ്ടക്കുഴിയിലേക്ക് (അവസാന ശ്വാസം) എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ,
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ﴿٢٧﴾
and people ask, "Is there any wizard [that could save him]?"10
ആളുകൾ ചോദിക്കും: "(ഇവനെ രക്ഷിക്കാൻ) മന്ത്രിച്ചൂതാനാരെങ്കിലുമുണ്ടോ?" എന്ന്.
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ﴿٢٨﴾
the while he [himself] knows that this is the parting,
ഇത് തന്റെ വേർപാടാണെന്ന് അവൻ (സ്വയം) മനസ്സിലാക്കുകയും,
وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ﴿٢٩﴾
and is enwrapped in the pangs of death11 - :
മരണവേദനകൾ ഒന്നിനുമേൽ ഒന്നായി അവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ,
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ﴿٣٠﴾
at that time towards thy Sustainer does he feel impelled to turn!12
ആ സമയത്ത് നിന്റെ നാഥങ്കലേക്ക് മാത്രമായിരിക്കും അവൻ നയിക്കപ്പെടുക!
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ﴿٣١﴾
[Useless, though, will be his repentance:13] for [as long as he was alive] he did not accept the truth, nor did he pray [for enlightenment],
(എന്നിരുന്നാലും അവന്റെ പശ്ചാത്താപം അന്ന് നിഷ്ഫലമായിരിക്കും:) കാരണം (ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ) അവൻ സത്യം സ്വീകരിച്ചതുമില്ല, (നേർവഴിക്കായി) പ്രാർത്ഥിച്ചതുമില്ല.
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿٣٢﴾
but, on the contrary, he gave the lie to the truth and turned away [from it],
നേരെമറിച്ച്, അവൻ സത്യത്തെ തള്ളിക്കളയുകയും (അതിൽനിന്ന്) തിരിഞ്ഞുകളയുകയുമാണ് ചെയ്തത്.
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ﴿٣٣﴾
and then went arrogantly back to what he had come from.14
പിന്നീട് അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ തന്റെ ആളുകളുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ﴿٣٤﴾
[And yet, O man, thine end comes hourly] nearer unto thee, and nearer
(എന്നിട്ടും മനുഷ്യാ, നിന്റെ അന്ത്യം ഇതാ മണിക്കൂറുകൾ തോറും) നിന്നിലേക്ക് അടുത്തടുത്ത് വരുന്നു, അതെ അടുത്തടുത്ത്!
ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ﴿٣٥﴾
and ever nearer unto thee, and nearer!
വീണ്ടും വീണ്ടും അത് നിന്നിലേക്ക് അടുത്തടുത്ത് വരുന്നു, അതെ അടുത്തടുത്ത്!
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴿٣٦﴾
DOES MAN, then, think that he is to be left to himself to go about at will?15
മനുഷ്യന് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ, തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ജീവിക്കാൻ അവന് വെറുതെ വിട്ടയക്കപ്പെടുമെന്ന്?
أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ﴿٣٧﴾
Was he not once a [mere] drop of sperm that had been spilt,
തെറിപ്പിക്കപ്പെട്ട നിസ്സാരമായ ശുക്ലകണമായിരുന്നില്ലേ അവന്?
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿٣٨﴾
and thereafter became a germ-cell - whereupon He created and formed [it] in accordance with what [it] was meant to be,16
പിന്നീട് അവൻ ഒരു ഭ്രൂണമായി മാറി - അതിനുശേഷം അവൻ ആകേണ്ട രൂപത്തിൽ (അവനെ) സൃഷ്ടിക്കുകയും സംവിധാനിക്കുകയും ചെയ്തു.
فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ﴿٣٩﴾
and fashioned out of it the two sexes, the male and the female?
അങ്ങനെ അതിൽനിന്ന് സ്ത്രീയുടെയും പുരുഷന്റെയും രണ്ടു വര്ഗങ്ങളുണ്ടാക്കി.
أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْۦِىَ ٱلْمَوْتَىٰ﴿٤٠﴾
Is not He, then; able to bring the dead back to life?
അങ്ങനെയുള്ളവൻ മരിച്ചവരെ പുനര്ജീവിപ്പിക്കാന് കഴിവുള്ളവനല്ലെന്നോ?
Footnotes by Muhammad Asad
- 1. By "calling it to witness", i.e., by speaking of the Day of Resurrection as if it had already occurred, the above phrase is meant to convey the certainty its coming.
- 2. Lit., "the [self-]reproaching soul": i.e., man's subconscious awareness of his own shortcomings and failings.
- 3. I.e., in their loss of light, or in the moon's colliding with the sun.
- 4. Lit., "what he has sent ahead and left behind", i.e., whatever good and bad deeds he committed or omitted (Zamakhshari).
- 5. Cf. 24:24, 36:65 or 41:20-22.
- 6. Lit., "Move not thy tongue therewith so that thou might hasten it" - the pronoun undoubtedly referring to the contents of revelation. In order to understand this parenthetic passage (verses 16-19) more fully, one should read it side by side with the related passage in 20:114, together with the corresponding note 101. Both these passages are in the first instance addressed to the Prophet, who is said to have been afraid that he might forget some of the revealed words unless he repeated them at the very moment of revelation; but both have also a wider import inasmuch as they apply to every believer who reads, listens to or studies the Qur'an. In 20:114 we are told not to draw hasty - and therefore potentially erroneous - conclusions from isolated verses or statements of the Qur'an, since only the study of the whole of its message can give us a correct insight. The present passage, on the other hand, lays stress on the need to imbibe the divine writ slowly, patiently, to give full thought to the meaning of every word and phrase, and to avoid the kind of haste which is indistinguishable from mechanical glibness, and which, moreover, induces the person who reads, recites or listens to it to remain satisfied with the mere beautiful sound of the Qur'anic language without understanding - or even paying adequate attention to - its message.
- 7. I.e., "it is for Us to make thee remember it and to cause it to be read with mind and heart". As pointed out in the preceding note, the Qur'an can be understood only if it is read thoughtfully, as one integral whole, and not as a mere collection of moral maxims, stories or disjointed laws.
- 8. Lit., "follow thou its recitation", i.e., its message as expressed in words. Since it is God who reveals the Qur'an and bestows upon man the ability to understand it, He attributes its "recitation" to Himself.
- 9. I.e., if the Qur'an is read "as it ought to be read" (see note 7 above), it becomes - as stressed by Muhammad Abduh - "its own best commentary".
- 10. Lit., "Who is a wizard [or "a charmer"]?" A similar construction is found in 28:71 and 72.
- 11. Lit., "when shank is wrapped around shank" - an idiomatic phrase denoting "the affliction of the present state of existence... combined with that of the final state" (Lane IV, 1471. quoting both the Qamus and the Taj al-'Arus). As pointed out by Zamakhshari, the noun saq (lit., "shank") is often used metaphorically in the sense of "difficulty", "hardship" or "vehemence" (shiddah); hence the well-known phrase, qamat al-harb ala saq, "the war broke out with vehemence" (Taj al-'Arus).
- 12. Lit., "towards thy Sustainer will be the driving", i.e., with belated repentance (see next three verses). The phrase rendered above as "at the time" reads, literally, "on that day"; but the term yawm is often used idiomatically in the sense of "time" regardless of its duration.
- 13. This interpolation, necessary for a full understanding of the sequence, is based on 4:17-18, which has a definite bearing on the above passage.
- 14. Lit., "to his people": i.e., to the arrogant belief, rooted in the materialism of his social environment, that man is "self-sufficient" and, therefore, not in need of any divine guidance (cf. 96:6).
- 15. I.e., without being held morally responsible for his doings.
- 16. For this rendering of sawwa, see note 1 on 87:2 and note 5 on 91:7. The stress on God's creating man after he had been a germ-cell is a metonym for His endowing the (originally) lowly organism with what is described as a "soul".