وَٱلْفَجْرِ﴿١﴾
CONSIDER the daybreak
പ്രഭാതത്തെ മുൻനിർത്തി ചിന്തിക്കുക,
وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ﴿٣﴾
Consider the multiple and the One!2
ഇരട്ടയായതിനെയും ഒറ്റയായതിനെയും മുൻനിർത്തി ചിന്തിക്കുക!
وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ﴿٤﴾
Consider the night as it runs its course!3
അതിന്റെ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന രാത്രിയെ മുൻനിർത്തി ചിന്തിക്കുക!
هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ﴿٥﴾
Considering all this - could there be, to anyone endowed with reason, a [more] solemn evidence of the truth?4
ഇതൊക്കെയും പരിഗണിക്കുമ്പോൾ — വിവേകമുള്ള ഏതൊരാൾക്കും സത്യത്തിന്റെ (കൂടുതൽ) ഗൗരവമേറിയ ഒരു തെളിവ് ഇതിലില്ലേ?
أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ﴿٦﴾
ART THOU NOT aware of how thy Sustainer has dealt with [the tribe of] 'Ad,5
ആദ് (ഗോത്രത്തോട്) നിന്റെ നാഥൻ എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിച്ചതെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലേ?
إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ﴿٧﴾
[the people of] Iram the many-pillared,
തൂണുകളുള്ള ഇറം (പട്ടണത്തിലെ ആളുകളോട്),
ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ﴿٨﴾
the like of whom has never been reared in all the land?
അതുപോലൊന്ന് നാടുകളിലെങ്ങും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല,
وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ﴿٩﴾
and with [the tribe of] Thamud,6 who hollowed out rocks in the valley?
താഴ്വരയിൽ പാറകൾ വെട്ടിത്തുരന്ന ഥമൂദ് (ഗോത്രത്തോടും)?
وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ﴿١٠﴾
and with Pharaoh of the [many] tent-poles?7
കൂടാതെ (അനേകം) കൂടാരക്കുറ്റികളുള്ള ഫറോവയോടും?
ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ﴿١١﴾
[It was they] who transgressed all bounds of equity all over their lands,
(അതവരാകുന്നു) തങ്ങളുടെ നാടുകളിൽ നീതിയുടെ എല്ലാ അതിരുകളും ലംഘിച്ചവർ,
فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ﴿١٢﴾
and brought about great corruption therein:
അവിടെ വലിയ തോതിൽ അഴിമതിയും നാശവും വരുത്തിവെച്ചവരും:
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ﴿١٣﴾
and therefore thy Sustainer let loose upon them a scourge of suffering:
തന്മൂലം നിന്റെ നാഥൻ അവർക്കുമേൽ കഠിനശിക്ഷയുടെ ചമ്മട്ടി ചൊരിഞ്ഞു,
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ﴿١٤﴾
for, verily, thy Sustainer is ever on the watch!
കാരണം, തീർച്ചയായും നിന്റെ നാഥൻ എപ്പോഴും നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്!"
فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ﴿١٥﴾
BUT AS FOR man,8 whenever his Sustainer tries him by His generosity and by letting him enjoy a life of ease, he says, "My Sustainer has been [justly] generous towards me";9
"എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ കാര്യമോ, തന്റെ നാഥൻ അവന്റെ ഔദാര്യത്താലും അവനെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾ അനുഭവിപ്പിക്കാൻ വിട്ടുകൊണ്ടും അവനെ പരീക്ഷിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൻ പറയും, 'എന്റെ നാഥൻ എന്നോട് (അർഹമായ രീതിയിൽ) ഔദാര്യം കാണിച്ചിരിക്കുന്നു';
وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ﴿١٦﴾
whereas, whenever He tries him by straitening his means of livelihood, he says, "My Sustainer has disgraced me!"10
എന്നാൽ, അവന്റെ ഉപജീവന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ചുരുക്കി അവനെ പരീക്ഷിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൻ പറയും, 'എന്റെ നാഥൻ എന്നെ നിന്ദിച്ചിരിക്കുന്നു!
كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ﴿١٧﴾
But nay, nay, [O men, consider all that you do and fail to do:] you are not generous towards the orphan,
ഒരിക്കലുമല്ല, (ഓ മനുഷ്യരേ, നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതും ചെയ്യാൻ വീഴ്ച വരുത്തുന്നതുമെല്ലാം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ:) നിങ്ങൾ അനാഥരോട് ഔദാര്യം കാണിക്കുന്നില്ല,
وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ﴿١٨﴾
and you do not urge one another to feed the needy,11
അഗതികൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാൻ നിങ്ങൾ പരസ്പരം പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുമില്ല,
وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا﴿١٩﴾
and you devour the inheritance [of others] with devouring greed,
(മറ്റുള്ളവരുടെ) അനന്തരാവകാശം അതിരറ്റ ആർത്തിയോടെ നിങ്ങൾ തിന്നു തീർക്കുന്നു,
وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا﴿٢٠﴾
and you love wealth with boundless love!
നിങ്ങൾ ധനത്തെ അളവറ്റ് സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു!"
كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا﴿٢١﴾
Nay, but [how will you fare on Judgment Day,] when the earth is crushed with crushing upon crushing,
അങ്ങനെയല്ല, (ന്യായവിധി നാളിൽ നിങ്ങളുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും,) ഭൂമി ഇടിച്ചുടച്ച് ധൂളിയാക്കപ്പെടുമ്പോൾ,
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا﴿٢٢﴾
and [the majesty of] thy Sustainer stands revealed,12 as well as [the true nature of] the angels; rank upon rank?
നിന്റെ നാഥന്റെ (പ്രതാപം) വെളിപ്പെടുകയും, മാലാഖമാർ അണിഅണിയായി (അവരുടെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ) നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ?
وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ﴿٢٣﴾
And on that Day hell will be brought [within sight]; on that Day man will remember [all that he did and failed to do]: but what will that remembrance avail him?
അന്ന് നരകം (കണ്മുന്നിലേക്ക്) കൊണ്ടുവരപ്പെടും; അന്ന് മനുഷ്യൻ (താൻ ചെയ്തതും ചെയ്യാൻ വീഴ്ച വരുത്തിയതുമെല്ലാം) ഓർത്തുനോക്കും: എന്നാൽ ആ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൊണ്ട് അവന് എന്ത് പ്രയോജനമാണുണ്ടാവുക?
يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى﴿٢٤﴾
He will say, "Oh, would that I had provided beforehand for my life [to come]!"
അവൻ പറയും, 'ഹാ, (വരാനിരിക്കുന്ന) എന്റെ ജീവിതത്തിനായി ഞാൻ മുൻകൂട്ടി വല്ലതും ഒരുക്കിവെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു!'
فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ﴿٢٥﴾
For, none can make suffer as He will make suffer [the sinners] on that Day,
അന്ന് (പാപികളെ) അവൻ ശിക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ ശിക്ഷിക്കാൻ മറ്റാർക്കും കഴിയില്ല,
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ﴿٢٦﴾
and none can bind with bonds like His.13
അവൻ പിടിച്ചുകെട്ടുന്നതു പോലെ പിടിച്ചുകെട്ടാൻ മറ്റാർക്കും കഴിയുകയുമില്ല.
يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ﴿٢٧﴾
[But unto the righteous God will say,] "O thou human being that hast attained to inner peace!
(എന്നാൽ സജ്ജനങ്ങളോട് ദൈവം പറയും,) 'ഓ, മനസ്സമാധാനം പ്രാപിച്ച മനുഷ്യാ!
ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ﴿٢٨﴾
Return thou unto thy Sustainer, well-pleased [and] pleasing [Him]:
നീ നിന്റെ നാഥനിലേക്ക് മടങ്ങുക, സംപ്രീതനും (നാഥങ്കല്) പ്രീതിപ്പെട്ടവനുമായിക്കൊണ്ട്.
فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى﴿٢٩﴾
enter, then, together with My [other true] servants
അതിനാൽ, എന്റെ (ഉത്തമ) ദാസന്മാരോടൊപ്പം നീ പ്രവേശിക്കുക,
وَٱدْخُلِى جَنَّتِى﴿٣٠﴾
yea, enter thou My paradise!"
അതെ, എന്റെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നീ പ്രവേശിക്കുക!'
Footnotes by Muhammad Asad
- 1. The "daybreak" (fajr) apparently symbolizes man's spiritual awakening; hence, the "ten nights" is an allusion to the last third of the month of Ramadan, in the year 13 before the hijrah, during which Muhammad received his first revelation (see introductory note to surah 96) and was thus enabled to contribute to mankind's spiritual awakening.
- 2. Lit., "the even and the odd" or "the one": i.e., the multiplicity of creation as contrasted with the oneness and uniqueness of the Creator (Baghawi, on the authority of Sa'id ibn al-Khudri, as well as Tabari in one of his alternative interpretations of the above phrase). The concept of the "even number" implies the existence of more than one of the same kind: in other words, it signifies every thing that has a counterpart or counterparts and, hence, a definite relationship with other things (cf. the term azwaj in 36:36, referring to the polarity evident in all creation), As against this, the term al-watr - or, in the more common (Najdi) spelling, al-witr - primarily denotes "that which is single" or "one" and is, hence, one of the designations given to God - since "there is nothing that could be compared with Him" (112:4) and "nothing like unto Him" (42:11).
- 3. An allusion to the night of spiritual darkness which is bound to "run its course" - i.e., to disappear - as soon as man becomes truly conscious of God.
- 4. Lit., "a [more] solemn affirmation" (qasam): i.e., a convincing evidence of the existence and oneness of God.
- 5. See 7:65-72, and particularly the second half of note 48 on 7:65. Iram, mentioned in the next verse, seems to have been the name of their legendary capital, now covered by the sands of the desert of Al- Ahqaf.
- 6. See surah 7, notes 56 and 59. The "valley" referred to in the sequence is the Wadi 'l-Qura, situated north of Medina on the ancient caravan route from South Arabia to Syria.
- 7. For an explanation of this epithet, see surah 38, note 17.
- 8. The above phrase, introduced by the particle fa-amma ("But as for. . "), obviously connects with the reference to the "solemn evidence of the truth" in verse 5 - implying that man does not, as a rule, bethink himself of the hereafter, being concerned only with this world and what promises to be of immediate advantage to him (Zamakhshari, Razi, Baydawi).
- 9. I.e., he regards God's bounty as something due to him (Razi).
- 10. I.e., he regards the absence or loss of affluence not as a trial, but as an evidence of divine "injustice" - which, in its turn, may lead to a denial of God's existence.
- 11. I.e., "you feel no urge to feed the needy" (cf. 107:3).
- 12. Lit., "[when] thy Sustainer comes", which almost all of the classical commentators understand as the revelation (in the abstract sense of this word) of God's transcendental majesty and the manifestation of His judgment.
- 13. See note 7 on 73:12-13.